
راست میگن آدم وقتی چیزی را داره قدرش نمیدونه تا از دستش بده.
دو روز پیش که موبایلم گم شد ناراحت شدم. بعدش فکر کردم می تونم یه گوشی جدید بخرم. بعدش
هم بگردم و شماره دوستام را یکی یکی پیدا کنم. اولش فکر کردم کار راحتیه ولی بعد فهمیدم که به
خیلیها نمی تونم دسترسی داشته باشم.از هیچ راهی.
یادمه چند تا از دوستای قدیمی را توی خیابون بهشون برخوردم و شمارشون را گرفتم.با چند نفر هم
خیلی اتفاقی توی خیابون ، ایستگاه اتوبوس، کتابخونه ... دوست شده بودم که البته تنها لینک ما
همین موبایل بود و دیگه هیچ جوری نمیتونم پیداشون کنم.
یادش به خیر .اون قدیما یه دفترچه تلفن بود که همه تلفن و آدرسها را توش یادداشت میکردی.اگه یه
روزی هم گم میشد میتونستی امیدوار باشی که پیدا میشه.دلم می خواست روی آگهی که برای گم
شدن موبایلم به دیوار زدم بنویسم:
دوست عزیز گوشی برای خودتون .صد هزار تومن میدم تا تلفن های
دوستام را پس بدید.
اینم از تکنولوژی و دردسرهاش....
راستی اینم یه عکس نیم رخ و تمام رخ از گوشیم . نامبرده دو روز پیش در خیابان جوردن گم شده و تا
چند ساعت در دسترس نبوده.خواهشمندم چنانچه آن را یافتید به من خبر دهید و مژدگانی دریافت
کنید.