تولدم مبارک

بیست واندی سال پیش در چنین روزی دختری پا به عرصه گیتی نهاد.نامش را مانا نهادند تا شاید روزی

ماندگار شود.دوران دبستان و راهنمایی و دبیرستان را به خوبی سپری کرد و علاوه بر کسب علم به

 شیطنت نیز مشغول بود.در دوران دانشگاه علاقه خاصی به کوه رفتن پیدا کرد تا جاییکه علم آموزی را

فراموش کرد و در نهایت برای بار اول فارغ التحصیل شد.سپس بدون یادگیری مهارتی در شنا کردن 

وسط زندگانی پرید و آن هم بدون کمک و غریق نجاتی.سالها مشغول شنا کردن بود تا ناگهان روزی فکر

کرد شاید هدف از آفرینش انسان کاری غیر از شنا کردن باشد.در کلاسهای مختلف کامپیوتر که در آن 

دوران از علوم مطرح روز بود شرکت کرد .وی در محضر اساتید بزرگ آن روزگار روابط یک به یک،یک به چند

و چند به چند را آموخت که بعدها در زندگی راهگشای او در بسیاری از مشکلات بود.

به سال ۱۳۸۴ هجری شمسی تحصیلات خود را از سر گرفت و اینبار با موفقیت آن را به پایان رساند.

از آثار متعدد او متاسفانه چیزی در دست نیست جز وبلاگی که گاه گاهی در آن چیزی به یادگار باقی

گذاشته است.

                                                                  به بهانه بیست و اندمین سالگرد تولد خودم

 

کجا بودی؟

دیر آمدی رفیق

از زن بودنم جسمی خاکی باقی مانده بود

ماه پیش چوب حراج زدم

وجدانم را بوی تند خیانت خفه می کرد

کجا بودی؟!

قاضی ، وکیل ، شاکی ،موکل     همه من بودم

من قاتل  ،  من مقتول   ،من عاصی    ،من مجرم

من به سنگسار هم راضی شدم

اما حکم ، من شدن ما بود

ما را من می کردند

کجا بودی؟!

غریب می مردم

اسیر می رفتم

صدای بیقراری از ناله گرگ رساتر

جنگل به عزا آمده بود

دنیا را آب برد ، خواب تو را

خواب ناخفته من تعبیر می شد

کجا بودی؟!

خیلی دیر آمدی رفیق

دیوانگی دنیا همه پای من نوشته شد

دیگر از زن بودنم

همان  جسم خاکی هم باقی نمانده است............

                                                                             ۲۳ اردی بهشت

کجا بودی؟

دیر آمدی رفیق

از زن بودنم  جسمی خاکی باقی مانده بود

ماه پیش چوب حراج زدم

کجا بودی؟..............

انتظار

من هنوز می گردم

                               پی آن حس غریب

                                                                  در پس خاطر ه هام

به همان روز که تو را عشق تو را وصله زدند به دامنم

و من آن روز نمی دانستم آسمانت ابریست

حس را می پیچم     

                                      می گذارم ته صندوق هوس

                                                                           زیر زیر آن همه وسوسه تکراری

به سراغ من بیا

                                سخت و مردانه بیا

                                                                 و بدان می گذرد تنهایی

                                       من هنوز منتظرم........

بچه های بی آرزو

 

                                                                  

خیلی وقتها توی حرفهام می گم زمان ما....و دوستام با خنده می گن ای بابا مگه چند سالت؟ولی فکر

 

می کنم توی این چند سال اونقدر همه چیز تغییر کرده که به راحتی می تونم بگم زمان ما.

 

خلاصه زمان ما پول تو جیبی حساب و کتاب داشت.پدر و مادرها پول یک هفته کرایه تاکسی وتغذیه را

 

(تازه اگر به جاش نون و پنیری ته کیفمان نمی نداختند) می ذاشتن کف دستمون، دیگه خودمون می

 

دونستیم  می خوایم باهاش چی کار کنیم.یادمه یه روزهایی با بچه ها می رفتیم شیر کاکائو و کیک می

 

 خوردیم و اون روز را تا خونه  پیاده گز می کردیم و یا توی صفهای طویل اتوبوس ساعتها منتظرمی

 

موندیم.

 

ولی همونم عالمی داشت. به همه چیز می خندیدیم.از یک کیف کج آویزون از مغازه بگیر تا عطسه بلند

 

 یک رهگذر.

 

اون موقعها خرید لباس و کفش موقعی داشت.عیدی،جشن تولدی یا عروسی یکی از فامیلها.خلاصه

 

اینجوری نبود که به بهانه عوض شدن مد که اونهم ماه به ماه تغییر میکنه به خیابون بزنیم وقت گرانبها را

 

هدر بدیم.

 

اما اینه خوب یادمه که آرزو زیاد داشتیم.خیلی از موفقیتهامون را برای رسیدن به آرزوهامون به دست

 

آوردیم.مثلا شاگرد اول شیم تا فلان کفش را برامون بخرن و...

 

یکی از دوستام که تعطیلات عید را در کیش گذرونده بود می گفت:یک شب توی یکی از هتلهای معروف و

 

 گرون کیش جشنی گرفته بودند.آخر مسابقه ای که برای بچه های ده-دوازده ساله بود مجری برنامه

 

خواست که هر کدوم یکی از آرزوهاشون را بگن.دوستم می گفت:مانا باورت نمیشه که هیچکدوم آرزویی

 

نداشتند.

 

و من هنوزم تو این فکرم که مگه میشه بدون آرزو زندگی کرد؟ شایدم این بچه ها قبل از اینکه آرزویی کرده

 

باشند آرزوهاشون بر آورده شده؟!