باز هم صبح شده است
باز فردا شده است
بر سر راه باز هم پیرمرد خسته و زار
پی کوچک کمکی چشم به من دوخته است
و زن همسایه غرق در رنگ و لعاب
مثل روزهای دگر به خیابان زده است
باز این شهر پر از آهن و دود طعمه آدمهاست
می خورند می کشند می برند
روی یک روزنامه عکس مردی نادم
که سر عشق زیاد همسرش را کشته ست
باز هم این مردم سر یک تکه نان
نان هم را می برند جای هم را می خرند
اما هنوز گلفروشی باز است
پس هنوز عشقی هست
پس کسی گل می خرد
نوشته:خودم
سال نو حال نو
سال 85 هم اومد.روزهای آخر سال دیگه نیازی به بدو بدوهای هر ساله نبود.فکر میکردم اونقدر کار مفید انجام دادم که بتونم چند روز آخر سال را پا روی پا بندازم،چای بنوشم و کتابهای مورد علاقم را بخونم و حتی چند ساعتی را توی آرایشگاههای شلوغ دم عید وقت تلف کنم.
یادمه سالهای قبل یک ماه مونده به پایان سال لیستی از کارهای پشت گوش انداخته تهیه می کردم تا آخر سالی به چند تاییش رسیدگی کنم .از بستن یک حساب بانکی بگیر تا دوختن دکمه مانتوو........که البته به خیلی هاش هم نمی رسیدم.
من خیلی کار دارم.راههایی که هنوز نرفتم........غصه هایی که هنوز نخوردم.............قصه هایی که هنوز نشنیدم.............عشقهایی که هنوز تجربه نکردم.......باورهای غلطی که باید از پیکر ذهنم بتراشم.........یعنی عمرم قد میده؟
امسال توی زمان کوتاهی به خیلی از دوستام sms فرستادم و عید را تبریک گفتم.یادمه سالهای قبل وقتی هنوز تلفن های غیر همراه رایج بود به بهانه تیریک سال نو صدای خیلی از دوستان و آشناها را بعد از مدتها می شنیدم واز حال و روزشون با خبر میشدم.نمی دونم با این پیشرفتها زندگی سخت تر شده یا آسان تر؟!
امسال که تقویمم را مرور می کردم و چیزهایی را که نوشته بودم می خوندم احساس می کردم از بعضی هاش سالها گذشته و از بعضی ها فقط چند دقیقه.باور اینکه من خیلی کارها را انجام دادم برام سخت بود.واقعا من بودم.................
میرم که باز هم زندگی را بازی کنم